سلام بر شما خوبان
در این موضوع راز و نیازهایی آسمانی را که آرامبخش دلهای خسته امان هست ، مرور می کنیم.

مناجات التائبین
اِلهی اَلْبَسَتْنیِ اَلْخَطایا ثَوْبَ مَذَلٌتِی وَ جَلٌلَنِی اَلتٌباعُدَ مِنْكَ لِباسَ مَسْكَنَتِی وَ اَمَاتَ قَلْبِی عَظِیمُ جِنایتَیِ فَاَحْیِه بِتوْبَةٍ مِنْكَ یا اَمَلِی وَ بُغْیَتِی وَ یا سُؤْلِی وَِ مُنْیَتِی ...

خدای من !

گناهانم لباس خو اری بر تنم كر ده است و دوری از تو درماندگی را آرایشم شده است. افزونی لجن گناهانم ماهی دلم را میرانده است.

ای نهایت آ‌رزویم! ای زیباترین مطلوبم! ای تنها پاسخگویم! و ای محبوب دلم!

ماهی دلم را با جریان زلال تو به پذیرت زنده گردان.



خدایا!

مر گناهانم را سایه روشن رحمتت بیار و مر عیو بم را ابر پر بار رحمتت ببار ...


فَوَ عِزٌتِكَ ما اَجِدُ لِذُنُوْبِی سِواكَ غافِراٍ ًوَ لا اَری لِكَسْرِی غَیْرَكَ جابِراً وَ قَدْ خَضَعْتُ بِاْلِانابَةِ اِلَیْكَ وَعَنَوْتُ بُالْاِسْتِكانَةِ لَدَیْكَ...


به عزتت سوگند كه جز تو مر گناهان خویش را بخشنده ای نمی‌یابم و شكستگی خویش را جز تو پیوندی نمی‌بینم.

من اینك با بالهای تواضع به بارگاه تو باز گشته ام و پیشانی خشوع و خواری خویش بر درگاه قدرتت نهاده ام .

اگر از در رحمت خویش برانیم به كدامین در پناهنده شوم و اگر از قلّه رافتت فرو افكنیم به كدامین دامنه بگریزم؟... كه صد افسوس از خجلت و رسوائیم و... هزار افغان از توشه راهم.

فَوَااَسَفاهُ مِنْ خَجْلَتِی وَ افْتِضاحِی وَ و الَهَفاهُ مِنْ سُوءُِ عَمَلِی وَ اجْتِراحِی اَسْاَلكَ یا غَافِرَ الَذٌَنْبِ اَلْكَبِیر وَ یا جَابِرَ اَلْعَظْمِ اَلْكَسِیرِ اَنْ تَهََبَ لِی مُوْبِقاتِ اَلْجَرائِر وَ تَسْتُرَ عَلَیٌَ فاَضِحاتِ اَلسٌَرائِرِ ...


ای بزرگ بخشاینده گناهان بزرگ و ای به هم آورنده و پیوند زننده استخوانهای شكسته!
از عظیم گناهانم هلاك كننده هایش را ببخش

واز قبیح رازهایم رسوا كننده ها یش را بپوش

و مرا در گرمای حضور قیامتت از خنك گوارای عفوت بنوش.

خداوندا!

بلند پرده زیبای گذشتت را بر چشمان گنهكار خسته ام دریغ مكن.

خدایا! مر گناهانم را سایه روشن رحمتت بیار و مر عیو بم را ابر پر بار رحمتت ببار ...

خدای من!

اگر گناه از بنده زشت است، عفو كه از سوی تو زیباست.


اِلهِی هَلْ یَرْجِعُ اَلْعَبْدُ الابِقُ اِلّاَ اِلی مَوْلاهُ اَمْ هَلْ یُجِیرُهُ مَنْ سَخَطَهُ اَحَدٌ سِواه اِلهیِ اِنْ كانَ اَلنَّدَمُ عَلَیَّ اَلذَّنْبُ
تَوْبَةً فَاِنِّی وَ عِزَّتَكَ مِنَ النَّادِمِینَ وَ اِنْ كانَ اَلْاِسْتِغْفارُ مِنَ اَلْخَطیِئتِهِ حِطَّةٌ فَاِنِی لَكَ مِنَ اَلْمُسْتَغْفِرِینَ لَُكَ اَلْعُتْبی حَتَّی تَرْضَی...

خدای من!
آیا بنده فراری جز به سوی مولای خویش بر می گردد و از خشم كیفر بار او جز در كنار پناه می‌گیرد؟...

معبود من!

اگر در ورود به بارگاه توبه ات پشیمانی است بعزتت سوگند كه من به این در آویخته ام

و اگر استغفار از گناه، تیشه ای مر ریشه گناهان راست، این تیشه استغفار من!

حق خشنودی از آن تست، تویی كه با باران رحمتت غبار گناهان را از صفحه دل می‌شویی.

خدایا!

به قدرتت، كه به سویم چشم بگردان. با ابر بردباریت بر بیكران دشت گناهانم بگذر.

و علیرغم آنچه فقط تو می‌دانی برسرم دست مدارا بكش.

اِلهِی اَنْتَ اَلَّذِی فَتَحْتَ لِعِبادِكَ بَاباً اِلی عَفْوِكَ سَمَّیْتَهُ اَلتَّوْبَةَ فَقُلْتَ:

« تُوْبُوْا اِلَی اَللَّهِ تَوْبَةً نَصُوْحَاً » فَما عُذْرُ مَنْ اَغْفَلَ دُخُوْلَ اَلْبابِ بَعْدِ فَتْحِهِ...

معبود من!‌

تویی كه بندگان را به بارگاه عفوت دری گشودی و توبه اش نامیدی و فریاد زدی كه:

« هلا مرمان به سوی من آیید آمدنی نادمانه و عاشقانه »

پس چیست عذر آنكه در را گشاده ببیند و آرام و قرار بگیرد؟

اِلهِی اِنْ كانَ قَبُحَ اَلذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْیَحْسُنِِِ اَلْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ اِلهِی ما اَناَ بِاَوَّلِ مَنْ عَصاكَ فَتُبْتَ عَلَیْهِ وَ تَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِكَ فَجُدْتَ عَلَیْهِ...

خدای من!

اگر گناه از بنده زشت است، عفو كه از سوی تو زیباست.

معبودم!‌ من اولین عیانگر تو نیستم كه بر او بخشیدی و در سایه ابر احسانت بر او باریدی.

خدایا! به قدرتت، كه به سویم چشم بگردان. با ابر بردباریت بر بیكران دشت گناهانم بگذر.

یا مُجِیبَ اَلْمُضْطَرَ یا كاشِیفَ اَلضُرِِِ ّیا عَظیمَ اَلبِرِّ یا عَلیماً بِما فیِ اَلسِّر یا جَمیِلَ اَلسِّتْرِِ اِسْتَشْفَعْتُ بِجُوْدِك وَ كَرَمَكَ اِلَیْكَ وَ تَوَسَّلْتُ بِجَنابِكَ وَ تَرَحْمَكَ لَدَیْكَُ فَاسْتَجَبْتَ دُعایِی وَلا تُخَیَِّبْ فِیكَ رَجایی وَ تَقَبِّلْ تَوْبتَی وَ كَفِّرْ خَطِیئتَی بِمَنِّكَ وَ رَحْمَتِكَ یااَرْحَمَ الرَّاحِمیِنَ...




ای دریابنده درماندگان! ای دردسوز دردمندان! و ای بزرگ نیك پردازان!
ای داننده هر چه نهان و ای زیبا پوشاننده هر آشكار وپنهان!

تو را میانجی گناهانم و كرم وجودت گزیدم و از میان هر آنچه هست، برای ورود به درگاه رحمتت ترا برگزیده ام.

خدایا!

استجابت كن دعای مرا و مسوزان ریشه نهال آرزوی مرا و بپذیر رجعت مرا و بپوشان فصیحت مرا.

ای پذیرنده ترین پذیرندگان! و ای پوشنده ترین راز پوشان! و ای مهر گسترترین مهربانان


برگرفته از : شجاعی، سید مهدی،- مناجات خمس عشره.

در قرآن در مورد یکی از روحیات انسان آمده است که انسان حریص و هلوع خلق شده است.
(ان الانسان خلق هلوعا )
هلوع به مفاهیمی اشاره دارد. خلاصه اش اين دو معناست :
يكى حريص و يكى كم طاقت و غيرصبور,
انسانى كه نه طاقت و تحمل ثروت و رفاه زياد را دارد ،
نه تاب و تحمل فقر زياد را دارد
یعنی نه مى تواند در بى چيزى خودش را حفظ كند و نه مى تواند در عين دارايى و مكنت تعادلش را حفظ كند و حرص هم دارد ((ان الانسان خلق هلوعا)).

هلوع معنايش اين است و اما 2 آیه بعد از این آیه آمده است (و اذا مسه الشر جزوعا و اذا مسه الخير منوعا ) که مى تواند هلوع را توضیح دهد و هم مى تواند خودش مضمون مستقل باشد.
(و اذا مسه الشر جزوعا و اذا مسه الخير منوعا )
مى فرمايد از خصوصیات انسان اینه که اگر شرى, مصيبتى به او برسد داد و فريادش بلند مى شود و جزع وفزغ مى كند.
و اگر چيزى به او برسد و منعم بشود كارش به اطراف برسد آنموقع هم خودبزرگ بينى در او غالب مى شود و دچار كبر و نخوت و سپس تجاوز و تعدى به حقوق ديگران و كوچك شمردن ديگران مى شود و اين يكى از صفات بد انسان است و يكى از روحيات بد انسان به شمار می آيد .


حالا با توجه به آیات فوق اگر انسان اينگونه است پس آيات ديگر قرآن با مضامین دیگر چه می گویند:
قرآن كه مى فرمايد: ((ولقد خلقناالانسان فى احسن تقويم))
انسان را در بهترين حالات و ارزشمندترين محتوى آفريديم.
پس انسان هلوع است يا ((ولقد كرمنا بنی آدم))
خداوند بر سر بنى آدم تاج كرامت قرار داده و آيات فراوان ديگر, ما ترديدى نداريم كه انسان احسن مخلوقات و ترديدى نداريم كه گل سرسبد موجودات است و ترديدى نداريم كه خداوند مى نازد به اين مخلوق پيچيده و مهم و پر اسرارش و آثار حكمت الهى در انسان به وفور وجود دارد در تك تك سلولهاى انسان كه صحبت از ميلياردهاست هر سلولى اسرار و حكمت هايى دارد اين انسان, انسان موجود بدبخت وفاسد نيست اما اين صفات را كه خداوند مى فرمايد چيست؟
اينها بسيار مهم است اگر تفسير اين آيات موازى با هم ديده شود يك نكته اساسى اينجا روشن مى شود و آن اينكه:
خداوند در وجود ما براى تكامل, رشد و كمال يك استعدادها و منابع عظيم بى پايانى گذارده و عمده انسان هم همين استعدادهايش است و ارزش عالى انسان در اين استعدادهائى است كه خداوند به او داده و مى تواند تا مقام قرب الهى پيش برود و آنچنان پرواز كند كه بال و پر جبرئيل هم بسوزد اگر بخواهد او را همراهى كند آنچنان پرواز كند كه نمونه اى خدايى مى تواند از وجود انسان بيرون آيد در اينها ترديدى نيست ولى همين انسان هلوع و حريص هم هست ما تفسير محكم تر هلوع را حريص مى دانيم انسان حريص هم هست.

كار مهم آفرينش اين است كه اين استعداد را در ما قرار داده و ما را هدايت كرده تا اين استعداد بى پايان را در مسير تكامل فى سبيل الله و راه خداوند بكار بريم,
اين حرص اگر در مسير درست قرار گيرد و بال پرواز انسان به لاينتهى بشود آن انسانيت واقعى ما خودش را نمايان مى سازد ((ولقد كرمنا بنى آدم)) تحقق پيدا مى كند و ((لقد خلقناالانسان فى احسن تقويم)) نيز محقق مى شود

ولى همين استعداد بى پايان و حرص و آز اگر در مسير اشتباه, استفاده از حقوق ديگران, تنگ كردن ميدان و فرصت ديگران, تجاوز به حقوق ديگران و زياده خواهى از حقوق و حدودى كه خداوند براى او تعيين كرده, قرار گيرد آن انسان در مسير شيطان است و همان روايتى كه سراغ حضرت آدم آمد و همان گرفتارى كه شيطان براى انسان بوجود آورد اينجاست كه اغواگرى شيطان نقش اساسى دارد . روايت حضرت آدم(ع) به دنبال اغواگرى شيطان تحقق پيدا مى كند.
براى حضرت آدم سجده كردن تبديل مى شود به حرصى كه به شجره ممنوعه تجاوز مى كند و از ميوه اى كه نبايد استفاده بكند, استفاده مى كند و شيطان بر او مسلط مى شود و گرفتار مسير تنزل مى شود.و سقوط مى كند كه نمونه سقوط بزرگش حضرت آدم است كه در قرآن به هبوط تعبير مى شود و از بهشت الهى به زمين پرگرفتار وارد مى شود.


بنابراين مسئله حرص را را باید بسيار جدى گرفت.
اين حرص مى تواند در مسير تكامل انسان براى نقدكردن استعدادهاى بى پايان انسان مورد استفاده قرار بگيرد كه اين با ((احسن تقويم)) و ((كرمنا بنى آدم)) و اينها سازگار است
و اما این حرص مى تواند انسان را به طرف جهنم و خلود در آتش پيش ببرد كه اين همان شقاوت است كه خدا مى فرمايد ((ما شما را آفريديم)), ((انا هديناكم السبيل اما شاكرا و اما كفورا))

پس اين انسان شناسى, اين روانشناسى انسان اين جامعه شناسى, اين بحث مهم فلسفى و جهان بينى به نكته بسيار ظريفى مى رسد كه مربوط به خود ما است كه از اين استعدادهاى خداوند چگونه استفاده كنيم.اخلاق اسلامى متكفل اين است كه انسان را هدايت كند, راهنمايى كند كه در مسير درست از نعمتهاى الهى بهره بگيرد و كفران نكند ((اما شاكرا و اما كفورا)) اين كفران انتخاب بسيار, بسيار بدى است كه متاسفانه سراغ خيلى ها می آيد.امروز جوامع بشرى هم از لحاظ مرزى, هم از لحاظ اجتماعى داخلى و هم از لحاظ بين المللى گرفتار اين مصيبت بزرگ حاكميت حرص و ولع و آز ناموزون, نامشروع و انحرافى شده اند.

گزیده ای از تفسیر آیه 19 سوره معارج